Kapıyı kapat sessizce, rahatsız ettin yeterince. Mecbursan konuşmaya son sözünü söyle.. Zaman geçiyor. Dedim ki pişman olacağın şeyler yapma, keşke deme demiştim. Sen ne yaptın..ahh ahh bir kez dinlemedin beni.Ama olsun yine de sevmedim mi? Hala da seviyorum..biliyorsun bildiğin için rahatsın.Ama artık dönsende , seviyorum seni desende biliyorsun..yalnızlığım senden eski..bitti vefasız aşkım bitti. Sensizliği bana yaşattın ya, sana bensizliği yaşatıcak bir sen bile bırakmadan gidiyorum.Evet şimdi pişmansın şimdi aldın ayrılığın tadını.. Güzel bi anı olarak kalmalıydın. Bu kısa zamanda nasıl çirkinleştin böyle? nasıl değişir insan bu kadar.

Ben seninle yabancı olmak istemiyorum..., Biz kendimize bile söyleyemediğimiz şeyleri yaşamaya çalıştık. Belki gizli belki gizlenmesi gereken... Boşuna mı umutlandık yada ne için umutlandık biz? Neden arkadaş olamadık seninle neden başka şekilde yöneldik birbirimize? İnanmanın tadını mı aldık, yoksa sevmeye mi açtık?... Yabancı mıydık gerçektende söylediğin gibi yoksa tanıdık ama beklenmedik miydik birbirimize ? Korktuk mu cesaretten ... cesaretin sonuçları mıydı bizi korkutan yoksa...? Sıktık...belki sıkıldık. Belki umduğumuz değildik belki beklediğimiz...sorumluluk ve bağımsızlık arasında bir yerlerde kopması gereken...bizimse yalnızca yapmamız gereken arkadaş olabilmekti ... Çekinmeden yanına al istedim beni sadece... Çekinmeden konuş istedim benimle...Yabancı değil tanıdık gibi, tanıdık olmasak ta hissettiğim gibi ol istedim sadece...Belki de yalnızca tanıyabilmekti istediğim.Yalandan tanıdığım adamın gerçek olmasıydı yada.. Sanırım beceremedim ben.Anlamadım seni yada hayatının bir köşesine koyamadın sen beni... Şimdi senden tek istediğim beni tanımaya değil anlamaya çalışmak...Tanımaya çalışırken kaybettiğimizi anlayınca kazanmak. Konuş yine benimle arkadaşım gibi bazen hatrımı sor, bazen unut tamamen kendinde yaşa kendini ama arada paylaş benimle yinede.Tek istediğim bir anda hayatımdan çekip gitme.

Bir pazar günü yaşanmış bir hikaye, bir ruh hastasının kaleminden, hiç anlaşılamamış hep anlamaya çalışmış, kaybedişin büyük acısını hazmedememiş ve hala kaybettiği ile mutlu bir birliktelik sürenlere ithafen... Gerçek bir hikayede� Pazar günüydü� Uyandı, açılmayan gözlerini ovuşturarak kirli çamaşırlar, hiç yazamadığı yazıları bekleyen boş kağıt yığınları ve yalnızlığına yoldaş olan o eski dost izmaritler ile dolu kül tablasının üzerinden kısa ve dikkatli adımlar atarak banyoya kadar gitti� ağzında geceden kalma bir pas tadı, suratında anılardan kalma mutsuz bir ifade� iki avuç su canlandırırdı bünyeyi şüphesiz, çeşmeye eli gitti ama nedense her şey o gün bir Pazar günü mutluluğu kadar gerçekti� sular yatırmadığı fatura yüzünden kesik, duygular hiç kavuşamadığı sevgiler yüzünden bitik� ama Pazar günüydü� Odasına geri dönerken cep telefonuna gelmiş bir mesajı okuyordu� dostum yine yoksun diyordu� yine yok� yine martılar ağladı diyordu mesajın sahibi� martılardan nefret ediyordu çünkü suratındaki çizgilerin belki de en büyük sahibiydi martılar� bilgisayarındaki tarihe baktı� yine o tarihti�

Bir parça burukluk var içimde, Seni düşünmekten olsa gerek... Yada senin beni düşünmediğini bilmek! Bir yanımda yarıda bırakılmış aşk romanı, diğer yanımdada Nazım Hikmet dizeleri. Elim gidip geliyor alıp almamak arasında kararsız kalmışlar gibi! Tam karşımda ise senin resmin, bakmaya doyamıyor gözbebeklerim, ama kalbim kapatıyor tüm gözlerini! Ölüyorcasına çırpınıyor göğüs kafesimde, ritmi artıyor git gide. Heyecanlanıyorum, içimde bir şeyler kıpırdıyor, sanki karnımda kelebekler uçuşuyor! Öyle bir duyguki seni sevmek. Evet..! Seni sevmek ama sevilmemek, acı veriyor belkide, ama vazgeçemiyorum senden! Senden ve seni bana bağlayan herşeyden, gözlerinde, gülüşünden, teninden! Senden ne kadar uzak olursam olayım teninin yumuşaklığını, nefesinin sıcaklığını bakışlarının samimiyetini ve o mis kokunu hissedebilmektir seni sevmek! İşte bende seni böyle seviyorum!!!

Bu akşam yine sen düştün aklıma. Odanın bir köşesinde sen, öbür köşesinde ben. Sen beni süzüyorsun , ben de seni. Parmaklarımın arasındaki son sigaram da biterken, belli belirsiz bir soluk alıyorum, ardı sıra tarifsiz bir tükeniş. Aslında biliyorum yoksun her zamanki gibi.Sen gittin gideli çok oldu insan sesine hasret günlerim. Çok oldu zamanın durduğu, akmadığı gecelerim... Sevdiceğim inan hiç kızmadım , küsmedim sana toprakla kardeş oldun diye. Senle ben konuşurken hem nefesimizi tüketirdik hem de kelimeleri. Ancak sustuğumuz an , her ikimiz de yorgunluğumuzu ve susadığımızı fark ederdik. Bana şimdi Mutlu musun? diye soracak olursan: Yaşıyorum işte ama hayata karşı nefretle değil sevgiyle. Mutlu olmak için insanları mutsuz etmiyorum . Bu nedenle her sabah kalktığımda aynada kendi yüzüme gururla bakabiliyorum.Annemle babam hala yaşıyor. Sanata , edebiyata vb. konulara aşinayım .