"Kocaman oldun artık" diye düşündürten şarkı.. Çocukluğa sesleniyorum: Kısa şortla bahçede voleybol oynadığın, bacağının yara izleriyle dolu olmasına pek de aldırmadığın vakitler, zaman hep öyle kalacak, o bahçe hep öyle kocaman olacak, tek derdin ezan okunduktan bir saat sonra eve girmek olacak, aldığın minicik harçlık seni hep mutlu edecek, bayramların gelmesi seni hep böyle heyecanlandıracak, hep dondurma tadında olacak hayat, annen baban asla ölmeyecek -sen küçüksün bir kere-, babaannenin elleri henüz genç gelecek gözlerine, o misafir odasına bayramlar dışında giremeyeceksin, asla giremeyeceksin, cırt cırtlı spor ayakkabılarında bir de ışık varsa tamam işte daha neyim eksik diyeceksin, 18 yaşına basmak senin için çok büyük bir hayal olacak hep, kokulu silgilerin tadını merak edeceksin, yiyeceksin hatta yarın, kokulu kağıt koleksiyonunu komşu kızına göstereceksin, bir kiraz ağacının altında ilk öpüşmeni yaşayacaksın, deliler gibi utanacaksın bundan, uzun süre babanın yüzüne bakamayacaksın, o zamanlar utanılan vakitler tabi, sonra baban sana üniversite yıllarını anlatacak bir kahvaltı masasında, "ohoo üniversiteye amma da çok var benim" diyeceksin içinden, "liseye bile var daha üf" diyeceksin...

Sonra bir uykuya dalacaksın o çocukluk hayallerini alıp. Bir sabah uyandığında bu şarkıyı duyacaksın. 18'i çoktan geçmişsin, üniversiteyi bitirmek üzeresin, sevdiklerinin yarısı toprak olup gitmiş, sevgin yitirilmiş, o oynadığın bahçe aslında küçücük, o kiraz ağacını kesmişler hem de ilk öpücüğünün üstüne taş bir bina dikmişler, cırt cırtlı spor ayakkabıları unutmuşsun, lolipop yemiyorsun artık, aldığın harçlık seni mutlu etmiyor , bambaşka sorunların var, hayat isot tadında, bayram ziyaretleri külfet olmuş, ilk öpüşmenin masumiyetini bambaşka şeyler almış, sessizce beklemeye koyulursun ne ki bu diye..

Ve anlarsın;

"birden dursun istersin, seneler olunca mazi." Evet, "nasıl gaddar seneler, geçiyor durduğu yerde."

Öyle bir geçer zaman ki... Ne olduğunu şaşırırsın.. İşte bu yüzden koşmamalı, tadını çıkarmalı çocuk..