Senin o güzel kalbini
çepeçevre sarmış suçluluklarımla
bir sabah güneşinde daha görmek
..
Her gün sana yeni sonsuzluklar yükleyerek yeniden
bağlanıp
hiçbir kıvılcımını örtemeyen
kırmızı perdelerın arkasına saklanmak
..
her bir sabahin ilk nefesinde
göğsümdeki ilaçsızlığın darplarını
suçsuz durgunluğuna yaslamak
..
hiçbir zaman içinde olmayan
olmayacak bir yanyana gelişin
rastgelebilecek oltalarında zayi olmak

..
ve
..
belki’yle basladiğin cümlelerin rotasında
her kelimeyi içime çekerek
isini soluğumda saklamak
..
sana insafsızlık, bana acı, zamana inattan baska
nedir(?)
..
sırf parmaklarında yorulan üzüntülerin
sabaha karşı ovuşturduğum bunalişların
uyandığında hatırlayamadığın devrilişlerim için
dünyanın en güzelinin sen olduğuna inanman için
geleceğe gark olmus düşlerinde yok olmak için
sevginin çaresizliğni göstermek için
sadece senin için;
geceleri, kendimi
ve bildiğim tüm çiçekleri
aklına bırakıyorum
..
bu son olsun diye
bitsin artık diye
sen bir daha hiç üzülme diye
unutmak için değil
bu defa
unutulmak için gidiyorum..

İsmi ne kadar dar bir boyutu gösterse de, bir güne sığacak, bir günde anlatılacak, bir günlük yaşanacak bir şey değil.. Bakıyorum da şu içten, yürekli, ”Sevgilim” sözü, bazılarının şımarıkça ağzına doldu, kimileri de ağzına almaz oldu.. Bazen söyleyen sevgiyi bilmiyor, bazen de söylenen sevgiyi haketmiyor.. Ayağa düşmüş, ertelenmiş, yaşanmamış aşkları izlemekten çok sıkıldım artık! Aşk paylaşmaksa, paylaştıkça büyütmekse bir bakıma, aynı yöne bakmaksa, hastayken başucunda çorbaysa, elini tuttuğunda dünyayı unutmaksa, saatin kaç olduğunu bilip aldırmamaksa, sıyrılın günlük zaaflarınızdan! Oyunları da sevmiyorum ben, hepsinin kuralları var ve oldukları yerde , bir kadın ve erkek arasında kavgalar, bitmek bilmeyen boğuluşlar, yok etmeler var.. Tüm oyunlar birinin kazanması için kurulmuştur, ben bu oyunlardan korkuyorum, çünkü ne olursa olsun birinin kaybedeceğini biliyorum.. Kaldırıp atın içinizdeki ikiyüzlülüğü, koşulsuz sevmeyi deneyin, engel değil köprü kurun aranıza..

Sevgi çok geniş bir kavram aslında, bugünün önemi ise sadece bir adet sevgiliden ibaret değil.. Zaman hızla gelip geçiyor, bilmem farkında mısınız? Kim var şimdi yanınızda, anneniz, eşiniz, kardeşiniz, dostunuz, sevgiliniz? Değerini bilin.. Benim neredeyse hayat felsefem olan bir sözü sizlerle paylaşmak istiyorum yeri gelmişken.. ”Ayakkabım yok diye canım sıkılıyordu, sokakta ayakları olmayan bir adam görene kadar..” Ne anladığınızı bilmiyorum bu sözden, benim anladığım, düşünüp şükretmek ve sahip olduklarımıza sıkı sıkı sarılmaktır..

Önce kendimizi sevmekten başlamalı, kendinizi sevin, aynaya her baktığınızda, aslında şu hayattaki tek servetinizin kendiniz olduğunu kavrayın.. Birilerini sevmemiz için bir sürü neden vardır ama eğer hiçbir neden bulamazsanız, ‘’Yaratılanı sevdim, yaratan da ötürü..’’ cümlesini önemseyin.. Ama yine de asıl önemli olan şudur, nedeni de çünküsü de olmaz sevmelerin.. Bunu yakalayabilenler ne kadar şanslı biliyor musunuz? Onlarda olmaya çalışın..

Hakkında yazıp çizilen her şeyin hep az kaldığı, ne yaparsak yapalım tarifi hep tarifsiz kalan, anlamı nefes kadar önemli, can kadar değerli, hani insanı elden ayaktan düşüren şu hayat şakası aşk, ahh aşk.. Her yaşta ayrı keyif aldıran, çocuklukta masum delilik, gençlikte tatlı serserilik, orta yaşta ve yaşlılıkta cömertlik aşk.. Zaman zaman kalbimizi kırsa da buna değer olan aşk..

Aslında sadece kendim için, kendime, bizim için, bize özel bir şeyler yazmaktı niyetim yazıya başlarken.. Her şeye rağmen bugün güzel bir gün.. Bugün penceremden dışarıya bakarken, ellerinde kıpkırmızı güller olan kadınlar, sevgi dolu aşklar göreceğim biliyorum çünkü. Bazıları sadece bugüne özel bir gösteriş olsa da, olsun, ben işin gördüğüm tarafıyla ilgilenmek istiyorum şimdi. Yazının başındaki çelişkili ya da suçlayıcı cümlelerimi bugün unutalım ve yanımızda, karşımızda, içimizde kim varsa çok sevilen, durmayın, bir şeyler yapın!

Ve hatta demiştim ya bir yerlerde hani;

Hala ilk günkü gibi, bir su gibi duru olduğun için, hala benimle, benim olduğun için,
daha önce yaşanmış her şeyin boş olduğunu, tüm kalbimle sevmenin ve
aşığım diyebilmenin nasıl bir şey olduğunu gösterdiğin, bu yüreğime sığmayan sevgiyi,
büyük bir özveri ve sükunetle kabullenip, her geçen gün, özene bezene,
bir bebeği büyütür gibi katlayarak büyüttüğün için, uzaklılara rağmen,
hala yüreğimde olduğun, yüreğinde olduğum için,
birbirimizden asla vazgeçmeyeceğimizi bildiğim,
bunu birlikte öğrendiğimiz için, benimle ya da bensiz,
bir yerlerde, bir şekilde nefes aldığını
bilmenin bana verdiği huzur için, o gün, o yerde beni bulduğun için,
geri kalan yaşamımda da yanımda olacağın, sensiz olmayacağı için,
ailemden sonra en büyük şansım olduğun için teşekkürler…

Bu anı ömrünce unutma sakın, ezelden ebede sevildiğini..
Bilinmez saatler kaça kurulmuş,
bilmiyorum nerde ne zaman bitecek yolum..
Hayat denen bu zorlu ve uzun yokuş meçhuldür,
ama unutma;

Çok seviyorum!

Seni gördüm dün gece, güzeldi… Sarıldık, güzeldi… Dokundum,  güzeldi… ve tertemizdi yüzün, öptüm.. Gözlerim kapalı…

Bırakmamak geldi içimden ama rüya işte!  Adı yokluk olsada varlığının, sabah gözlerimi açtığımda keşkelerle başlayan kamyonlar dolusu cümleler kurduysamda, ne seni ne de başkasını artık yürekten sevemeyecek kadar profesyonel olsamda, güzeldi…

Ne kadar zamansız zamanlar geçti üstümüzden hatırlamıyorum. Güzel kalan yaralar vardır bilirmisin.. Sende benim için, artık ancak izi belli olan, zaman zaman yanlış bir dokunuş yada mevsimsiz bir yağmurla sızlayan ama hep güzel kalan yaramsın benim. Bazen vakitsiz bir yağmur, yanlış bir dokunuş, yada inkarlarımın gizlediği itiraflarla sızlayan yüreğimde saklı da olsan, yoksanda, doldurulsanda, burdayım diyen bir sessin işte.. Sesten ibaret olmayan aslında.! Aynada bazen kendime bile selam veremezken üstelik..

Bugün günlerden soğuk,avuçlarım seni üşüyor… Şairin dediği gibi belkide: ”En ücra yerlerime, alyuvarlarıma, kılcal damarlarıma kadar, ruhuma kadar bıktım! İliklerime, gömlek ceplerime kadar sızan bu Allah’sız yağmurundan!!”

Seni gördüm dün gece, güzeldi…

Dokundum, güzeldi…

İnanmazsın, bu kadarı bile zulüm,

gelme artık gecelerime!

Bu değildi hakedişim seni,
hayatı hakedişimdi sensizlik,
seni yok edişimdi umut…

Gördüğüm ilk gün sevdim seni
kendimce,
öylesine…
Ecel kadar acımasızdı,
kendim kadar yalan!

Sonra mı?

..

Sonrasını yazmayacağım!

Bir yürek üşümüş, kapatmış kepenkleri,
açması da zor artık, tedavisi de…

Zamanın dili hala çözülmemişken,
uydurduğum yalancı bir geleceğe yüz süremeden,
henüz çok safken pazarlıklarım,
erken büyümenin arifesinde tutuklu kaldım.
Acıyordu kalp,
anlamıyordum.
Oysa gözyaşları ortadayken,
uluorta pişmanlıklar eşliğinde
bu aşk fazlaydı sana…

Şimdilerde tecrübeyle sabit,
ama sen bilmiyorsun ne tuhaf…

Hoş geldiniz, iyi ki geldiniz..

Bir sürü teşekkürüm var, kabul edin.. İçimden geldi, yine..

Bunca yıllık yaşamışlığıma rağmen, hala sırrını çözemediğim, onca kazığına rağmen sırtımı çevirip gidemediğim, bana verdiklerini sevgiyle kabullendiğim hayata teşekkür ederim, bana sunduğu sayısız şans ve fırsatlar için. Karşıma türlü yüzler çıkarıp, içinden en doğrularını yanımda kıldığı için…

Herşeye rağmen, hep yanımda olan, güvenmenin, doğru insan olmanın ne demek olduğunu yaşayarak anlatan, onur kelimesinin sadece sözlükte bir sözcük olmadığını bilen, yanımızdakilerin bizi gerçek kıldığını bana gösteren, öğreten, öğrenen, güldüren, gülen, dinlettiren, dinleyen, hayatın türlü anlamlarını dört duvar içinde yaşatan, ama en çok seven, koşulsuz seven, bir çocuğun başına gelebilecek en iyi şey ve hayattaki en büyük şansım oldukları için, onlarsız bir hayatı düşünemeyeceğim canım aileme teşekkür ederim…

Sen olmasan ne yapardım ben… Çocukken, sen ilk doğduğunda, neler hissettim, seni kıskandım mı, olmamanı istedim mi hatırlamıyorum bile.. Ama sen benim hayatımın öyle önemli bir kısmısın ki, sensiz bir yaşamı düşünemiyorum. Nefes alamazdım sensiz, biliyorum. Senin güven ve sevgi veren varlığın, bu koşulsuz sevgiyi doğurdu. Birini sonsuz sevmek böyle bir şey olsa gerek… Bazen annesi gibi hissettiğim çocuğum, yanımda yokken anlamımı kaybettiğim, canım, yüreğim, nefesim, kardeşim… Seni Seviyorum’ların en anlamlısı, teşekkür ederim…

Güzel Dostum… Sözlüklerde, iyilik kelimesinin karşısında adın yazmalı… Sevginin ve paylaşmanın değerini gösterdiğin, tüm yanlışlarımı, bana hissettirmeden, o sana özgü incelik ve asaletle ustaca kapattığın, sunduğun karşılıksız ve devasa sevgin, beni hayatta bir başıma bırakmadığın, bazen söylemenin, bazen dinlemenin, dost söylemeden ne demek istediğini bilmenin inceliğini öğrettiğin, aynı şeyleri yaşamış olmanın verdiği güven ve benim için iyi bir şans olduğun için teşekkürler…

Hala ilk günkü gibi, bir su gibi duru olduğun için, hala benimle, benim olduğun için, daha önce yaşanmış herşeyin boş olduğunu, tüm kalbimle sevmenin ve aşığım diyebilmenin nasıl bir şey olduğunu gösterdiğin, bu yüreğime sığmayan sevgiyi, büyük bir özveri ve sükunetle kabullenip, her geçen gün, özene bezene, bir bebeği büyütür gibi katlayarak büyüttüğün için, hala yüreğimde olduğun, yüreğinde olduğum için, birbirimizden asla vazgeçemeyeciğimizi bildiğim, bunu birlikte öğrendiğimiz için, benimle ya da bensiz, bir yerlerde, bir şekilde nefes aldığını bilmenin bana verdiği huzur için, o gün, o yerde beni bulduğun için, geri kalan yaşamımda da yanımda olacağın, sensiz olmayacağı için, ailemden sonra en büyük şansım olduğun için teşekkürler…

İlk gençliğimden beri tanıyorum seni.. Şöyle bir geriye dönüp baktığımda, yanımda, o yıllardan bana kalan tek kişi sensin aslında… Zamanlı zamansız, haklı haksız, bir çoğu gereksiz, ayrılıklarımız oldu bazen.. Ama ben, seninle yaptığım sohbetleri hiç kimseyle yapamadım, seninle paylaştığım kadar kendimi, kimseyle paylaşamadım. Sen yanımda yokken, özleminin dayanılmaz olduğu nadir insanlardan biri olduğun, “Can Dostum” dediğim ilk kişi olduğun ve hala diyebildiğim, sonsuza dek bunu diyeceğimi bildiğim için, benim seni nasıl sevdiğimi, önemini unuttuğum zamanlarda, bunu bana o güzel sevginle bıkmadan hatırlattığın için.. Canım, Dostum, Mehlika’m diyebildiğim ve hala yanımda olduğun için, teşekkürler…

Ve hayatımın geri kalanı, beni oluşturan diğer tüm parçalar, bazılarınız girdiği gibi, hayatımdan çıkmış olsa da, bazılarını hiç unutamadığım ve unutmayacağım canım arkadaşlarım… Tüm unutkanlığıma, tüm vefasızlığıma rağmen, kızdığınız ama söylemediğiniz, kırıldığınız ama belli etmediğiniz, yaptığım yanlışlara karşın benimle olmaktan vazgeçmediğiniz için, benim hayat birikimim olduğunuz için, teşekkürler…

Biliyorlar aslında… Seni gazete kağıdına sardığım şarabım gibi biliyorlar… Uluorta ve gizligizli seni sevdiğimi…

))z …

‘Deniz Yılmaz Yakut

Gitme sırası kalbine geldiğinde
alır kalemi susa susa yazarsın,
dert bu ya
söyletir…
Herhangi bir gecenin koynunda
suyla ihanete uğramış bir kadeh rakı varsa,
nefretle aşkı meze yapıp yuvarladınmı dibine,
”Gel keyfim gel” diye bir şarkı
düşmez insanın diline…
”Hiç bir yara hiç bir zaman tam olarak iyileşmez”
derken haybeye konuşmamış Yılmaz Abi…
Sen kalbimden geçtin,
sırtımı parçalayıp çıkan kurşun misali…
Sen bana benimle ihanet ettin!

Gözlerine beş vakit aşk kılmaya niyetlenmiştim oysa.
Ama herşey birbirinin aynısı.
Bu şarkıya ağlamıştım daha önce mesela,
kendimi şarkılara, rakıya ve hüzünlere vurmak,
en nadide alışkanlık bünyemde.
O gün de böyleydi işte,
birileri kapımdan inadına yeni bir gece daha atarken,
yapmayın diye avaz avaz susmuştum,
sonra sen gitmiştin,
ben çaresiz…
“Gitme” de diyememiştim,
hayat işte…
Başımı ellerimin arasına alıp,
ne yapsam başa çıkılmayan silüetin cebimde,
cebin ve cepkenin delik olmadığı aşikar üstelik.
Bir nevi yürünmüyor yüreğimde eski sen’lerin leşinden…
Ahh içimdeki kamyon…
Biliyorum konuşacak bir şeyimiz kalmadı artık,
biliyorum zamanlar haindir ama;
sen yine de en güzel anılarımızı
kap gel yanıma demeyeceğim,
yüzündeki pavyon sarışını ihanete sövmeyeceğim,
ömrümden düşe kalka sildin kendini.
İşte bu yüzden suskunken çıldırmayı biriktirmem,
işte bu yüzden kalbim kalbinin kapılarını çarparak gitmek istiyor şimdi!
Ellerin aşkı kaçmış senin gözlerine…
Bu defa ”bana” müsade…
Şiir: KrizanteM
Seslendiren: Erden Ekin

http://hotfile.com/dl/89778232/e562bde/07-Biriken_Gidis.rar.html

http://rapidshare.com/files/437234891/07-Biriken_G…_Gidis.rar

…………

]]> http://www.huzunbaz.com/archives/687/feed 14 http://www.huzunbaz.com/archives/567 http://www.huzunbaz.com/archives/567#comments Wed, 15 Dec 2010 21:49:34 +0000 admin http://www.huzunbaz.com/wordpress/?p=567

Elime baktım, Çok kirlenmiş. O anda yoldan geçen birisi bana seslendi; “Senin için aşk nedir”diye. Bende elimi gösterip; …”işte budur” dedim .

Düştüm mü demeliym yoksa öldüm mü çoktan? Bu yüzden mi bu kadar yavan aldığım her nefes, baktığım her insan.? Sende onlardan olma diye çok tuttum elinden, hep düştüm peşinden yollara.. Ama elimde kalan yalnız bi kumbara. İçinde biriktirdiğim yalnızlıklar, her an, her dakika Ensemde hep bi nefes, o büyük günahtan kalma.. Kanımı donduran, beni vuran yerden yere, o masum yüze her baktığımda..