Neyse…

Sanma kolay, sanma alışıyor insan… Bereketli bir saçmalığın içine düşeli beri,kendimi kaybettim. Evet kayıbım. Bulma beni, sarma, sevme beni artık. Kaç gecedir uykusuz, kaç gecedir umutsuz bir aklı başında olmayışlık bir bilsen. Bazen görebilsen, çoğu kez görmesen dediğim sen… Ayağıma taş bağlayıp denize atasım var kendimi. Bulanıklığımı özet geçesim de yok aslında, pişmanlığımı söyleme cesaretim de.

Bir türkü var içimde, sözlerini pas geçtiğim…

Bir keşke var gönlümde, hiç telafi edemediğim…

bir şiir var önümde, yazmayı kendime yediremediğim…

Bir sen var ardımda, benim bile göremediğim…

Neyse…

Neyse…” için 6 yorum

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir