Krizantem Misali

Bir “KrizanteM” Günlüğü..

Yıllar olmuş.. Seni bulduğumda farkettim.. Onca savruluş, onca savaş, onca bozgun, onca anı ve onca “senden kalanlar” dan sonra hem de.. En hızlı hatırlanan, en eski unutulansın hala.. Nerden baksan kocaman bir hüzün bulutu benim yaşantım. Bir şeylerin intikamına bile küskün, bir avuç düşüm.. Kolay geçmiyor yaralar bereler, kendi çıksa lekesi çıkmayanlardan işte.. “Hiçbir yara, hiçbir zaman, tam olarak iyileşmez” derken, haybeye konuşmamış Yılmaz Abi.. “Güzel kalan yaralar vardır bilir misin?” demiştim bir gün sana.. “Zaman zaman yanlış bir dokunuş, yahut, mevsimsiz bir yağmurla sızlayan, ama hep güzel kalan yaralar..”
Bir sürü sitem sıralayabilirim aslında, ben de çok var nasılsa, haddinden çok.. Ama herşey geçiyor zamanla, herşey eskiyor değil mi? Sitemlerim bile vazgeçti direnmekten.. Bu yaşa nasıl geldim bilmiyorum.. Böyle bir cümle kuracağımı hiç düşünmezdim ama; geriye dönüp bakıyorum da, belki de sen haklıydın.. Tüm bunlardan geriye ne kalır bilinmez.. Kimse de bakmaya yeltenemez, bu kadar pervasız değildir hiç kimse.. Bütün bunları unutmak lazımdı belkide, hatırlamak için gelecek zamanlı cümlelerde.. Bu yüzden koymaz mıyız zaten, platonik fotoğrafları, cüzdanımızın baş köşesine.. Şiir de bu yüzden yazılmaz mı zaten, unutulan şeyleri hatırlamak için yani.. Geride bırakılan ekmek ufağı gibi ya da yetmişlik rakıya meze misali..

Sabah ayıldığında unuttun muhtemelen, ya da unuttuğun gün ayıldın bilemem..

Soysuz akşamlarla başlayan bu pejmurde hayatı, anlamını yitiren zamanları, keşkeleri, bu mezbele şehre gömeli çok oldu.. Ne değişti, tabiki hiçbir şey.. Hala pencereleri kapıları sımsıkı kapatıyorum çirkinlik sızmasın diye.. Bir ara kendimi öldüreceğimden korkuyorlardı. Kendini öldürmek daha başka nasıl olabilirdi ki; içindeki coşkuyu, içindeki çocukluğu, içindeki herşeye rağmen kendini verişi öldürmekten başka.. Aklımdaki çekmeceler taşmak üzereyken, gece dedikleri, çok fazla misafir pervermiş meğer gizlere.. Sinsice içine saklandım bilerek.. Gözyaşlarımı sadece ayışığı yakamozlarken, yüreğimdeki kurana sevda ayetleri yazarken, adam gibi acırken içim üstelik, var mısın yok musun bilmedi kimse.. Ahh benim dermanı sahipli dermansızlıklarım.. Sağır bir yaraydı işte içimde, içimin en dilsiz yerlerinde..

Sitem hakkı saklı keşkelerle geçti ömür, kabul etsem de, etmesem de..

Neyse..

Yaralanan kuşun kanadını sararlar değil mi güzel gözlüm? Uzak yolcuların, susuzluktan çatlamış dudaklarına, bazen saç telleriyle bir şeyler sorarlar değil mi güzel gözlüm? Ama sen; ne dudaklarımdaki susuzluğu sordun, ne de parmaklarınla kırılmış kanadımın yarasını sardın.. Sana ömrümün sonuna kadar sitem edersem, gözlerin gözlerimden bir hesap isteyebilirmi?

11 Yorum

  • PaN

    En dilsiz yerinden çıkan seslenişleri okurken, en sessiz cümlelerini de gördüm Kriz’im … Hep görmez miyiz zaten (:

    Çağrına cevap verip gelmekte geciktim, affola…
    Telafi etmek ümidiyle…
    Sevgi ve özlemle… (:

  • Şiirsel

    Nasıl bir yaraysa içindeki, bizleri kendine hayran bırakıyorsun yazdıklarınla. Belliki yaza yaza bitmemiş o kederlerin ama onlar olmasaydı belkide bizler seni tanıyamayacaktık. Kalemin hiç susmasın olur mu…

  • Ece

    Nete her girdiğimde,
    buraya gelip yazılarını baştan sona kadar okuyorum hala.
    Bütün satırlar ezberimde, sanki ben yazmışım gibiler.
    İnsanı hem aşka özendiren, hem aşktan nefret ettiren bir tarzın var.
    İkisi arasında gidip geliyor insan, adını koyamıyor. Her yazının belliki bir sebebi, bir hatırası var ama sadece yazdıkların bizim gördüğümüz, ya yazmadıkların?

  • Erhan

    [quote]Sabah ayıldığında unuttun muhtemelen, ya da unuttuğun gün ayıldın bilemem..[/quote]

    Bu anları en iyi bilenlerdenim ama
    bu şekilde anlatmak usta işi.
    İyiki varsın krizantem.

  • efe

    muhteşem bişi bu yazıları oqumaq ve o anlatılanları anlamaq..
    benim için aşq ve mutluluq bu olsa gereq..
    ellerine ve yüreğine sağlıq kal salıcaqla baq kendine ii..

  • immortelle

    >:( >:( >:(
    Ama bu yazın çok feciymiş.
    Bu cümleyi bile kurmaya çalıştım zorla.. yüreğine sağlık

  • ambiyans1

    Yaralanan kuşun kanadını sararlar değil mi güzel gözlüm? Uzak yolcuların, susuzluktan çatlamış dudaklarına, bazen saç telleriyle bir şeyler sorarlar değil mi güzel gözlüm?

    cok iyi olmuş bu 🙂

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir